Emancipatiemonitor 2012 – wie doet wat?

– De arbeidsdeelname van vrouwen (van 20-64 jaar) is van 2009-2011 gelijk gebleven op 64% en hun economische zelfstandigheid op 52%.

– Het gebruik van formele kinderopvang (crèche, gastouders) voor kinderen tot 4 jaar is gedaald van 49% in 2009 naar 44% in 2011. De opvang door familie of vrienden nam juist toe.

– Meer meisjes kiezen een technische en exacte onderwijsrichting. Het aandeel meisjes binnen het Natuur en Techniekprofiel nam toe van 10% naar 24% op de havo en van 19% naar 38% op het vwo.

– Meer vrouwen (31%) dan mannen (19%) voelen zich onveilig. Vrouwen zijn banger dan mannen voor een misdrijf, omdat ze de gevolgen van (seksueel) geweld als ernstiger inschatten en omdat ze zich minder weerbaar voelen.

Dit zijn enkele conclusies uit de SCP/CBS-publicatie Emancipatiemonitor 2012 die op dinsdag 11 december verschijnt. De monitor, onder redactie van drs. Ans Merens (SCP), drs. Marijke Hartgers (CBS) en drs. Marion van den Brakel (CBS), is opgesteld op verzoek van de minister van OCW, verantwoordelijk bewindspersoon voor het emancipatiebeleid.

Het doel van de monitor is een beeld te geven van de stand van zaken van het emancipatieproces. Aan de orde komen recente ontwikkelingen op het gebied van onderwijs, betaalde arbeid, combinatie van arbeid en zorg, inkomen, topfuncties en geweld tegen vrouwen.

Stukjes uit het Persbericht die ik mij in het oog sprongen:

De werkloosheid onder vrouwen is tijdens de crisis namelijk minder hard gestegen dan onder mannen.

Vrouwen werkten in 2011 gemiddeld 26,4 uur per week, even veel als in 2006. Bij mannen was dat 38,2 uur.

De meeste vrouwen en mannen vinden dat partners de taken thuis gelijk moeten verdelen. Maar in hun eigen situatie doen de meeste paren dat niet, en hebben ze ook geen plannen om dat te gaan doen. Zowel mannen als vrouwen vinden dat de vrouw handiger is in het huishouden en zorg voor kinderen.

In 2009 verdienden vrouwen gemiddeld 80% van het bruto-uurloon van mannen. Een deel van de beloningsverschillen tussen mannen en vrouwen is te verklaren uit verschillen in onder meer werkervaring, beroepsniveau, opleiding en leidinggeven. Ook als daar rekening mee wordt gehouden, blijft er een loonverschil over van 8%. Vergeleken met 2008 zijn de beloningsverschillen nauwelijks veranderd.

En de meesten vinden dat een leidinggevende functie en zorgtaken thuis samen kunnen gaan.

Zie hier:

Emancipatiemonitor 2012

En zie hier:

Emancipatiemonitor 2000

Emancipatiemonitor 2004

Emancipatiemonitor 2006

Emancipatiemonitor 2008

Meer Anne-Marie Slaugher

Het combineren van carrière en gezin is veel moeilijker dan oldskool-feministen beweren. Onze visie op carrière moet daarom drastisch veranderen, zegt de een. Vrouwen moeten nog uitgekookter worden, zegt de ander. ‘Ik besloot de minimale hoeveelheid energie aan mijn baan te geven. Tijdelijk.’

 

Klik hier voor het hele artikel en een interview met Anne-Marie Slaughter naar aanleiding van haar essay Why women still can’t get it all dat in het juli/augustus-nummer van het Amerikaanse magazine The Atlantic gepubliceerd werd.

Bitch en Bambi

Steeds meer sterke, ambitieuze, carrière gerichte vrouwen komen moeilijk aan de man, dat is bekend. En nu er in de grote steden een ‘vrouwenoverschot’ aan het ontstaan is omdat meer vrouwen dan mannen gaan studeren, wordt dit probleem alsmaar nijpender. Hoe gaan vrouwen tussen de twintig en de veertig hiermee om? En wat is hun eigen aandeel hierin? Stellen ze te hoge eisen? Zijn ze te bambi of juist te bitchy?

Bekijk hier de documentaire Tussen Bitch en Bambi die Holland Doc hierover maakte en de VPRO op 9 augustus 2012 uitzond op Nederland 3.

Ze zouden graag het lieve meisje met bambi-ogen willen zijn in plaats van de harde carrière gerichte vrouw, maar durven zich vaak niet kwetsbaar op te stellen. Want alleen zelfverzekerde mannen met overwicht kunnen hiermee omgaan. Is dat misschien een bijkomend probleem? Zijn zulke mannen er niet genoeg?

In de 3Doc Tussen Bitch en Bambi volgt Bram van Splunteren vijf vrouwen die dagelijks met dit dilemma te maken hebben in de zoektocht naar wat hen gelukkig maakt: carrière, liefde of allebei.

Maxime (19), eerstejaars Economie en Bedrijfskunde, vindt het normaal om op deze leeftijd single te zijn. Brankele (25), afgestudeerd Biochemie en op zoek naar een baan, staat open voor een relatie maar wel op haar voorwaarden. Steeds vaker krijgt zij de vraag waarom zij nog steeds single is. Imara (27), Antilliaanse operazangeres, afgestudeerd aan Conservatorium en op zoek naar een vast contract, wil graag een leuke man maar vindt dat hij zich dienstbaar moet opstellen aan haar carrière. Maaike (35) marketingstrateeg, houdt van haar werk maar wil nu dolgraag man en kinderen en vindt dat alle middelen (actief zoeken, internet, flirtapps) geoorloofd zijn om die man te vinden. Suzanne (40), planoloog, gek op haar werk, noemt zichzelf happy single, maar worstelt met het idee dat ze op een punt in haar leven staat dat ze haar kinderwens misschien moet opgeven.