Why is gender relevant?

Melanie Bonajo’s sculptures, photographs, performances, and publications offer a break—a suspended moment in digital time. The Berlin and Amsterdam-based artist, whose solo show, “One Question, Three Rooms, 44 Possible Answers” is on view through March 30 at New York’s P.P.O.W., makes work that employs a unique strain of raw immediacy; women hold handwritten cardboard signs to participate in performative events that seem unscripted and passionately reactionary.

Themes of gender, animal nature, household space, domesticity, and primitive attempts at forging a relation with an environment are all present in Bonajo’s work. In one portion of the gallery, the artist displays three panels of handwritten text on cardboard, propped against the wall. The text is a swirling array of existential questions, with queries such as, “Why is gender relevant?” and “Is faith an efficient parasite?” In another section, the Bonajo displays a photograph of a woman, lying naked on a kitchen counter, above an open mini-refrigerator, her body covered in clay and stuck with lit birthday candles—at once referencing a familiar domestic scene and a certain symbolic ritualism. “The border between private and public interests me.” Bonajo says. “Especially how we define our comfort zone. What are contemporary territories of intimacy?”

Hele artikel: interviewmagazine

Première Women are Heroes

Women are heroes neemt je mee naar favelas in Morro da Provincia (Rio de Janeiro), sloppenwijken in Kenia (Kibera, Nairobi), Phnom Penh (Cambodja), Monrovia (Liberia) en Kashmir (India). Straatkunstenaar JR interviewt daar de vrouwen over hun leefomstandigheden en de drama’s die hun sporen achterlieten.

Hij transformeert de plaatsen in openbare galeries door gigantische zwart-wit fotos, close-ups van de vrouwen, op muren, daken, bruggen, hellingen en vervoersmiddelen te plaatsen.

De film is een kleurrijke lofzang op de kracht van het leven en de hoop. Ondanks de dramatische gebeurtenissen die de personen onherstelbaar tekenden of beschadigden, breekt de lach door de ellende heen en de film benadrukt wat ze opgebouwd hebben, niet hun lijden. De vrouwen hebben de dood in verschillende gedaantes gezien, maar omarmen nog altijd het leven en veranderen hun tranen in een lach. Ze maken ons deelgenoot van hun nachtmerries, maar laten daarbij vooral hun levenslust en energie zien.

Met een combinatie van time-lapse sequenties, digitale bewerkingen, fors aangezette kleuren, high-definition fotografie, archiefmateriaal en extreme close-ups met een 28mm lens en de muziek van Massive attack, Patrice en Jean Gabriel Becker creeert JR een symfonie van sloop en opbouw, van lijden en levenskracht.

(bron: omschrijving film door filmtheater ’t Hoogt)

Women are Heroes draait 21, 22 en 23 maart 2011 in Rialto, Amsterdam. Zie voor het filmschema in andere steden deze link.

De Franse fotograaf en straatkunstenaar JR plakte al eerder samen met zijn vriend Marco aan weerszijden van de ‘beveiligingsmuur’ metershoge fotoportretten. De portretten tonen gewone Israëli’s en Palestijnen die vrolijk de camera in kijken, schaterlachen of gekke bekken trekken. Hoe ziet je opponent eruit als hij de slappe lach heeft? Vanuit die gedachte organiseerde JR in 2007 op de grens tussen Israël en de Palestijnse gebieden ’s werelds grootste illegale fototentoonstelling. Ook daar werd een documentaire van gemaakt (Faces).

Zie voor de eerste en tot nu toe laatste keer dat JR in Nederland (Amsterdam) zijn grote foto’s opplakte, en weer moest verwijderen, dit artikel uit de Volkskrant in 2007. Een aantal foto’s van JR waren toen ook binnen in Foam te zien (Face2Face).